تورا من چشم در راهم

یادی از امیرکبیر

 

   امروز یکصد و پنجاه و ششمین سالگرد کشته شدن بزرگ‌مرد تاریخ ایران میرزا تقی خان فراهانی، امیر کبیر است. یگانه مردی که مظهر نوجویی و سازندگی  بود و این روحیه را با عشق سرشار به استقلال ایران عجین کرده بود. بارها با خود اندیشیده‌ام که اگر امیر می‌ماند چه می‌شد؟ ایران به کدام قلّه می‌رسید و اصلاحات او چگونه این کشور را در مسیری دیگرگونه قرار می‌داد؟  شاید پیش از آن باید پرسید که باید چه می‌شد که امیر می‌ماند؟ اگر امثال امیرکبیر نماندند و نتوانستند به مقاصد میهن پرستانه و اصلاحگرایانه‌ی خود جامه‌ی عمل بپوشانند، ساختار بیمار و نابسامان سیاسی و اجتماعی ماست. ساختاری که امیر نتوانست آن را دگرگون کند و بر آن چیره شود. درباره‌ی امیر کبیر این مقاله را از آقای حسن طاهری بخوانید: امیری که بزرگ زاده نبود.

بازگشت به صفحه قبل »

ارسال ديدگاه

//:http